และแล้วลุงของฉันก็จากไป 
ไม่ใช่เรื่องกะทันหัน
แต่จะบอกว่าไม่มีใครตกใจเลย .. ก็ไม่ใช่
เรายังคงรับมือไม่ถูกกับความสูญเสียกันอยู่ดี
 
จากโรงพยาบาล กลับมาถึงบ้าน
น่าแปลกที่ส่วนใหญ่เป็นเสียงหัวเราะ
ไม่ใช่ว่าไม่เสียใจ
ไม่ใช่ว่าแกล้งทำเป็นไม่เสียใจ
แต่บ้านฉัน .. หมายถึงญาติฝ่ายพ่อ .. เราเป็นแบบนี้กันอยู่แล้ว
อยู่พร้อมหน้าเมื่อไรเป็นต้องขุดเรื่องเก่าขึ้นมาเล่า
หลายๆ เรื่องฟังเป็นร้อยรอบแล้วก็ยังตลกอยู่ดี
ป้าบอกว่าบางทีข้างบ้านเขาอาจสงสัยก็ได้นะ ว่าเรามีงานเลี้ยงอะไรกัน
 
อันที่จริงแล้วลุงไม่ใช่ลุงแท้ๆ ของฉัน
แต่เป็นลุงเขย ที่แต่งงานกับป้า พี่สาวของพ่อ
เป็นลุงเขยที่ฉันไม่ค่อยสนิทสนมด้วยเท่าไร
เพราะลุงเป็นคนไม่ค่อยพูด ดูดุๆ เสมอ
น้องสาวฉันจะคุ้นเคยกับลุงมากกว่า เพราะเคยไปอาศัยบ้านเขาอยู่นาน
ไม่มีใครจำได้ว่าทำไมตอนนั้นฉันอยู่บ้าน แต่น้องต้องไปอยู่บ้านป้า
(หรือบ้านลุง ความหมายเท่าเทียมกัน)
ก็แค่อยากไปฝากญาติเลี้ยงเท่านั้นเหรอ แปลกดี

เราเตรียมงานกันอย่างวุ่นวายเล็กน้อย แต่ไม่ขาดเสียงหัวเราะ
บางทีตอนอยู่คนเดียวป้าอาจจะแอบร้องไห้ก็ได้ .. มันคงเป็นอย่างนั้น
 
แต่เท่านี้ลุงก็ไม่ต้องเหนื่อยอีกต่อไป
ส่วนจะไปสบายไหม พี่ชายฉันบอกว่าถ้าไม่สบายเดี๋ยวก็กลับมาเองแหละ
ดูพูดเข้าสิ
 
โชคดีที่วัดแถวบ้านป้าไม่หยุดช่วงสงกรานต์
งานครั้งสุดท้ายของลุงคราวนี้จะจบในเจ็ดวัน
หลังจากนั้นพวกเราจะพาลุงไปที่ทะเล ลุงชอบทะเล
ฉันอยากไปทะเล แต่งานนี้ฉันจะไม่ได้ไปหรอก
 
..
 
แล้ววันนี้ ลูกแมวหนึ่งในสองตัวของฉันก็ตายไป
มันถูกหมากัด หมาของฉันเองแหละ
ปกติแล้วฉันเลี้ยงหมาไว้หน้าบ้าน แมวหลังบ้าน
มีประตูกั้นกลาง ส่วนใหญ่มันก็แยกกันอยู่
หมาเข้ามาในพื้นที่ของแมวไม่ได้ ช่องมันเล็ก
แต่มีบางทีเหมือนกันที่แมวทะเล่อทะล่าออกไปนอกเขต
 .. โดยเฉพาะกับพวกที่ยังด้อยประสบการณ์ ..
มันคงอยากเห็นวิวแบบอื่นบ้างด้วยล่ะ ฉันว่านะ
และฉันก็ไม่ได้ปิดรูนั้น เพราะอยากให้มันมีที่เล่นเยอะๆ
ได้ออกไปในสวนบ้าง ได้เจอกบ เจอแมลงบ้าง
 
ปกติแล้วมันจะหนีทัน
ปกติแล้ว .. ฉันเกลียดคำนี้ว่ะ
เพราะถ้าพูดเมื่อไรแสดงว่ามันต้องเกิดอะไรที่ไม่ปกติ
ใช่ คราวนี้มันหนีไม่ทัน
 
ฉันได้ยินเสียงหมาเห่า
เป็นเสียงเห่าที่ดัง และแปลก อย่างที่ไม่ค่อยได้ยิน
แล้วฉันก็วิ่งออกมา เจอหมายืนอยู่
ข้างหน้ามันมีลูกแมวขนาดกลางนอนนิ่งอยู่
แมวเป็นลมได้ไหมนะ ฉันคิด
 
ตัวมันยังอุ่น และแทบไม่มีแผลเลย
จะมีก็แค่รอยเลือดเปื้อนเล็กนิดเดียวเท่านั้น
อืม บางทีฉันคงอธิบายมากไป และทำให้คนที่มาอ่านบล็อกตอนนี้รู้สึกเศร้า
แต่มันคงไม่ทรมานหรอก มันคงช็อคไปตั้งแต่แรกแล้ว
ฉันเองก็ไม่รู้ว่าหมากัดมันแบบล่าหรือแบบเล่น
แต่เท่าที่ดูมันก็ไม่มีร่องรอยอะไรน่ากลัวๆ
เวลาหมาฉันกัดกันได้แผลสยองขวัญสั่นประสาทกว่านี้เยอะ
และหมาตัวนั้นก็ไม่ได้ทำอะไรกับมันนอกจากยืนดมเลย
 
ฉันพูดบ่อยๆ ว่ามันเป็นหมาที่นิสัยเหมือนแมว
หรือบางทีมันอาจจะคิดว่าตัวเองเป็นแมวก็ได้
จนตอนนี้มันยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องถูกพ่อฉันดุด้วย
 
ฉันไม่โทษมันหรอก มันก็แค่อยากเล่น
หรือต่อให้มันตั้งใจกัด ฉันก็ว่ามันไม่ได้อยู่ดี
 
ได้แต่หวังว่าเจ้าลูกแมวจะได้ไปอยู่กับญาติๆ ของมันก่อนหน้านี้
ไปนอนแทะปลาทูอยู่บนสวรรค์ของแมว ..
เสียดายที่จะไม่ได้เห็นตอนมันโตเป็นแมวสาวที่มีสีสวย
แต่เหมือนว่าฉันก็คิดไว้แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึงสักวัน
เร็วไปหรือช้าไป ขึ้นอยู่ที่ความรู้สึกทั้งนั้น
ลงเป็นสิ่งที่ฉันรักแล้ว ต่อให้มันตายตอนอายุสามสิบปี ฉันก็คงจะว่าเร็วไปอยู่ดี
 
เสียใจ แต่ไม่มากเท่าคราวหมาเมื่อปีก่อน
น้องฉันบอกว่าเพราะยังมีความผูกพันกันไม่มากเท่าไร
หรือไม่ก็เป็นเพราะเราเริ่มชาชินกับความตายแล้ว
เหอๆ ถ้าเป็นแบบนั้นคงน่ากลัวพิลึก
 
..
ว่าแต่ว่า
ฉันควรจะปิดรูนั้นดีไหมนะ?

Comment

Comment:

Tweet

โอววว
T________________T

#2 By in the mood for love on 2012-05-06 10:55

เข้าใจว่าเป็นเรื่องจริง

ใช่มะ ?

#1 By GotACurvedSword on 2012-04-13 04:56