comfortable space .. comfortable relationship

posted on 10 Oct 2011 03:06 by traweller
 
ชอบเพลงนี้ตั้งแต่เห็นชื่อเพลงเลยล่ะ
ก่อนเพลงออก ได้เห็นเนื้อเพลงก่อน ก็ชอบอีก
เรามันเป็นประเภทฟังเพลงที่เนื้อหานี่นา
ต่อให้สุดท้ายทำนองไม่ถูกใจยังไงก็ยังจะชอบอยู่ดี
 
มีครั้งหนึ่ง ชอบเพลงเกาหลี
โอ๊ย เพลงนี้เพราะจัง ตอนนั้นคิดยังงั้น
แต่ว่ายังไม่ได้เริ่มเรียนภาษา เลยไม่เข้าใจ
จนเมื่อมีคนแปลให้ และได้รู้เรื่องราวแล้ว
ก็เกลียดเพลงนั้นไปเลย .. เหอๆ
ไม่ว่าจะเพลงชาติไหน เงื่อนไขเดียวกันหมด
ไม่ต้องเอาเพลงมา เอาเนื้อมาก็พอ
 
แต่เพลงนี้ชอบมาก ชอบจนอยากแปล
นั่งปล้ำอยู่หลายชั่วโมง ไม่เห็นสำเร็จสักที
เรียบเรียงคำไม่ถูก ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
 
เป็นเพลงสารภาพรัก
ที่ชอบเขา แล้วเขา(ทำเป็น)ไม่รู้
จนเจ้าตัวทนไม่ไหว ไม่อยากปิดบังอีก
จะเร็วไปหรือช้าไปก็ยังไม่แน่ใจ
แต่อยากเข้าไปใกล้มากกว่านี้
อยากรู้เรื่องของเขามากกว่านี้
ใจเขาคิดอะไรอยู่
เขาชอบใครอยู่
อยากรู้ไปหมด
..
ขอแค่ก้าวเดียวเท่านั้นแหละ
 
ก็รู้เรื่องนี่
แล้วทำไมแปลให้มันดีๆ ไม่ได้นะ
 
แต่คงเพราะนักร้องคนละคนหรือเปล่า
เราถึงรู้สึกว่าเพลงนี้เป็นมุมมองของผู้หญิงมากกว่าคราวก่อน
วัยรุ่นกว่าด้วย ดูมีความร้อนแรง
ถ้าครั้งที่แล้วเป็นเพลงรักของหนุ่มวัยทำงาน
ที่ขี้อาย ขาดความมั่นใจ และวิ่งหนี
หนนี้ก็เหมือนสาววัยรุ่นแอบรักเพื่อน
ที่พร้อมพุ่งเข้าชน แม้จะยังลังเลอยู่นิดหน่อย
แถมยืนตระหง่านพร้อมรับคำตอบอีกด้วย
ก็ตามวัยของคนร้องน่ะ
 
ความรักวัยรุ่น ใจเต้นตึกตัก
ห่างหายจากความรู้สึกแบบนั้นไปนานแล้วนะ
คงเพราะอายุเกินมั้ง
 
ช่วงนี้เรากับปลาหมึกสื่อสารแบบไม่คุยกัน
ไม่สิ ไม่ใช่ช่วงนี้
บางทีมันอาจเป็นอย่างนั้นมาตลอด
พอปลาหมึกเขียนอะไรมาสักอย่าง
เราก็จะเขียนอะไรออกไปสักอย่าง ..
พอเราพิมพ์ข้อความอะไรสักอย่าง
ปลาหมึกก็จะมีอะไรอีกสักอย่างมาต่อ ..
เพียงแต่ว่าข้อความทุกอันมันไม่เกี่ยวกันเท่านั้นเอง
เหมือนแค่อยากแสดงตัวกันว่าฉันยังอยู่ ฉันเห็นที่เธอเขียน
เราคงคิดมากไป แต่ก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ
 
จนบางครั้งรู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกม
เป็นเกมที่มีกติกาสุดง่าย แค่ "ใครทักก่อน แพ้"
ก็แปะข้อความต่อกันไปเรื่อยอย่างนั้น
ไม่มีใครคุยกับใครก่อน
สิบวัน ยี่สิบวัน
แน่นอน สุดท้ายเราเป็นฝ่ายยอมแพ้ ..
ต่อเมื่อทักเข้าไปแล้วปลาหมึกไม่ตอบ
ความรู้สึกละอาย ไม่อยากแพ้ มันจะเกิดขึ้นมาตอนนั้นเอง
พอคิดกลับไปลบทำลายหลักฐาน
คำตอบก็มักมาในจังหวะเดียวกันทุกที
ปลาหมึกกำลังทำให้เราประสาทนะ
แต่ความจริงเรานี่ล่ะ ที่กำลังทำให้ตัวเองประสาท
 
เมื่อวันก่อนเพิ่งได้รู้ว่าบ้านปลาหมึกอยู่ตรงไหน
น่าตกใจชะมัด ถึงเดิมจะพอเดาได้อยู่ลางๆ ก็เถอะ
มันใกล้บ้านเรากว่าที่เคยคิดไว้มาก
เราเองเดินผ่านตรงนั้นแทบทุกวัน
บ่อยกว่าไปแม่น้ำ บ่อยกว่าไปร้านกาแฟธรรมดา
บ่อยที่สุดเลยล่ะ
 
แต่ทั้งที่ใกล้แค่เดินห้านาที
เรากลับไม่เคยเจอกันเลยสักครั้งเดียว
ทำไมนะ
 
ตอนที่จะให้จดหมาย ก็นัดที่ร้าน
เพราะเป็นที่ที่เจอกันครั้งแรก
น่าจะสะดวกที่สุดแล้ว
สะดวกเดินทาง สะดวกใจ
ทั้งที่จริงบ้านอยู่ใกล้กันแค่นี้
ทำไมนะ
 
แวบหนึ่งเราคิดว่า .. อย่างกับละครเลย
แต่ถ้ามันเป็นละคร เราก็ไม่ใช่นางเอก
ไม่งั้นคงได้เจอกันไปแล้วสิ
 
แม้ตอนนี้จะใจเต้นตึกตักอยู่
แต่มันก็มาได้เท่านี้จริงๆ
 
ถึงเราจะชอบปลาหมึก ชอบมาก
และต่อให้สักวันเกิดกลายเป็นความรักขึ้นมา
สุดท้ายมันก็จะจบลงอย่างเงียบเชียบอยู่ดี
มันต้องกลายเป็นอากาศ เรารู้อยู่แต่แรก
เราก็แค่ .. อยากให้ปลาหมึกรู้ว่าเราคิดยังไง
เพราะถ้าเป็นแบบนั้น คงสบายใจที่จะพูดคุยกันได้มากขึ้น
ไม่แน่ บางทีปลาหมึกอาจรู้อยู่แล้วก็ได้
เอาเถอะ อีกไม่นานคงได้พูดออกไป
แล้วหลังจากนั้นเราจะเป็นเพื่อนกัน
 
อยากจบเรื่องนี้เร็วๆ
จะได้ไม่ต้องพูดถึงปลาหมึกในนี้อีก
คงไม่เกินปีนี้แหละ
กว่าจะถึงตอนนั้นก็เพ้อต่อไปก่อน
 
หวังว่าเราคงได้เป็นเพื่อนกันนะ
เพราะฉันไม่อยากเป็นแฟนคลับอีกต่อไปแล้วน่ะสิ

Comment

Comment:

Tweet

ไม่รู้จักอ่ะ มันใกล้ชินชนหรอ หรือว่าใกล้พวกซังซู... ฮับจอง... ฉันชอบเพลงใหม่ที่เธอโพสต์ลงมาก... มีคนถามว่าแปลว่าอะไร... ฉันจะลองแปลดู... ขอบคุณนะที่แนะนำเพลงให้รู้จัก... ฉันชอบเพลงนี้มากๆเลย...

ป.ล. บ้านเราอยู่ใกล้กันขนาดนี้... ก็น่าจะเจอกันได้สิ... ป.ล. ฉันฝากถั่วส่งโปสการ์ดให้เธอแล้วน้า

#4 By in the mood for love on 2011-10-13 20:15

ชอบนะ
ชอบที่เธอเขียนทุกประโยคเลย

ว่าแต่... บ้านปลาหมึกอยู่ไหนหรอ...

ความรู้สึกในนี้มันแรงมากจนฉันรู้สึกได้...
แต่ฉันก็รู้ว่าในขั้นตอนเหล่านี้...
แม้จะสมหวังบ้าง ไม่สมหวังบ้าง...
เธอก็มีความสุข
และอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอยู่ดี...

ป.ล. พรุ่งนี้ฉันกลับไทย...
แต่อยู่ได้ห้าวันเองหล่ะ

#2 By in the mood for love on 2011-10-12 12:04

เพราะดีคับbig smile

#1 By posasa on 2011-10-12 08:43