วันที่มีสุข

posted on 06 Oct 2011 08:55 by traweller
นานแล้วที่ไม่ได้แวะเข้าไปเยี่ยมคณะ
เมื่อวานเลยรู้สึกประหม่านิดหน่อย
 
มุมบางมุม ทุกอย่างยังเหมือนเดิมเปี๊ยบ
แต่ตึกที่ไม่คุ้นหน้าก็มีโผล่มาทุกระยะ
มีบรรยากาศที่คุ้นเคย และบรรยากาศแปลกประหลาด
อยู่ในที่เดียวกัน ตั้งประจันหน้ากัน
ไม่รู้ว่าจะสบายใจหรืออึดอัดดี

ยิ่งกว่านั้นยังได้เจอรักแรก ..

อันที่จริงเราไม่ค่อยรู้หรอกว่าความรักคืออะไร
บางครั้งเจอใครแล้วหัวใจกระตุกบ้าง แต่ก็เท่านั้น
เราว่ามันคือความชอบนะ
 
แต่กับผู้ชายคนนี้
เป็นคนเดียวเลยที่ทำให้คิดถึงเรื่องการแต่งงาน
ที่ไม่ใช่งานพิธี ไม่ใช่ชุดเจ้าสาว แหวน หรืออะไรทำนองนั้น
เราแค่คิดว่า ถ้าได้ใช้ชีวิตกับคนคนนี้ไปเรื่อยๆ ก็คงจะดี
แม้ว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนมันออกจะแปลกๆ
ไม่เคยคบกันหรอก แค่อยู่ข้างกันแบบนั้น
แต่ก็ไม่ได้คิดว่าวันที่ต้องแยกจะมาถึง
วันดีคืนดีเราก็แค่ห่างกันไป
เราทั้งงง และยังอินในอารมณ์นั้นอยู่นาน
จนกระทั่งถึงเมื่อเร็วๆ นี้นี่เอง
 
พอถึงบทที่ความฝังใจทุกอย่างจะจบลง
มันก็จบซะเฉยๆ ทื่อๆ
ความรู้สึกติดค้างทุกอย่าง จู่ๆ ก็หายไป
ง่ายดายอย่างนี้นี่เอง
 
แต่ก็เพราะแบบนั้น
เมื่อวานตอนเจอกันเลยรื่นเริงดี
เราเป็นฝ่ายถูกเห็น และเป็นฝ่ายถูกทัก
แปลกดี
 
คิดถึงอยู่บ้างเหมือนกันนะ
ไม่ได้เห็นหน้าตั้งนาน
 
เคยคิดว่าไม่แน่ วันหนึ่งข้างหน้า ถ้าทุกอย่างลงตัวพอดี
เราสองคนอาจจะกลับมาอยู่ข้างกันอีกก็ได้ ..
แต่ก็ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคตเถอะ
วันนี้ ตอนนี้ ดีใจที่ได้เจอ เท่านั้นพอแล้ว
 
แล้วเลยไปนั่งเล่นที่สโมฯ
นับจากสมัยตัวเองจนถึงตอนนี้ .. เจ็ดปี
โชคดีที่ยังแวะเวียนเข้ามาบ้าง ไปค่ายบ้าง
ถึงรุ่นจะห่าง แต่เรายังสนิทกันดี
 
ฟังน้องๆ คุยกันเพลิน
ตั้งแต่เรื่องงานสโมฯ เรื่องค่าย เรื่องงานหนังสือ
เรื่องของกิน ดินฟ้าอากาศ ฝนตก น้ำท่วม
ไปจนถึงมุขตลกที่ออกอากาศไม่ได้เหล่านั้น
ไม่น่าเชื่อ ผ่านมาหลายรุ่นขนาดนี้ แต่คนที่นี่ยังเหมือนเดิม
เคยมีพี่รุ่นก่อนบอกว่า
เพราะคนสโมฯ นิสัยแบบนี้ ถึงได้ดึงดูดคนแบบเดียวกันเข้ามาหา
เราชอบทฤษฎีนี้นะ
 
และในบรรดาทั้งหมด
น้องชุดนี้เหมือนสมัยพวกเราทำงานมากที่สุด
พาลทำให้รักมากเป็นพิเศษ เอ็นดูกว่าปกติ
เห็นน้องทำทุกอย่างด้วยความสนุก เราก็มีความสุขไปด้วย
 
.. อารมณ์คนแก่มาเชียว ฮะๆ
 
หลังจากนั้นฝนก็ตก ตกหนักมาก
"ฝนร้อยปี" เพื่อนเราตั้งชื่อให้ซะงั้น
 
เรื่องคุยยังไม่หมด แต่น้องเริ่มหิว
ทั้งหมดเลยจะเคลื่อนขบวนออกไปกินข้าวกัน
เราบอกว่ารอฝนซาก่อน เดี๋ยวกลับบ้านเอง
ไม่ต้องห่วง ไปเถอะ
 
น้องสวนขึ้นมา .. ไม่ได้พี่ พี่ไม่ไป ผมไม่ไป
แล้วนั่งเฝ้าอยู่อย่างนั้น
จนสุดท้ายต้องยอมขึ้นรถให้น้องอ้อมมาส่งก่อน
ไม่เคยคิดเลย ว่าจะมีวันที่พวกมันต้องมาเป็นห่วงเราด้วย
ที่แท้พวกนี้ก็พึ่งพาได้แฮะ ไม่ใช่เด็กน้อยอย่างที่เห็น
 
ขอบคุณนะทุกคน เป็นเด็กดีกันจริงๆ
พี่ภูมิใจในตัวพวกเรามากเลย :)
 
เรื่องวันนี้อาจจะยาวและส่วนตัวไปสักหน่อย
แต่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เรามีความสุข จนอยากบันทึกเอาไว้
จะไม่ลืมคืนวันกับความรู้สึกเหล่านี้เลย จริงๆ นะ

Comment

Comment:

Tweet

มามอก็ไม่บอก

open-mounthed smile

#2 By อิสระรำพัน on 2011-10-07 03:15

big smile

#1 By ไข่ต้ม on 2011-10-07 00:56